Μέρος τρίτο
οι νόμοι της ορκοδοσίας των πολιτών.
Όπως, αναγράφεται και αναλυτικότερα ανωτέρω, ύστερα, από την Επανάσταση της 3ης Σεπτέμβριου 1843, τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 1843 έγιναν οι εκλογές και για πρώτη φορά στην Ελληνική πολιτική ιστορία του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους με -ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΥΣ- πληρεξούσιους που εκλέχθηκαν με τον νομό ΚΓ΄ 10049/04-03-1829 και την οδηγία 10050/04-03-1829 της Ελληνικής Πολιτείας του Κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια. Ακολούθως συγκροτήθηκε η Συντακτική Συνέλευση που είχαν απαιτήσει όσοι έλαβαν μέρος στην Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, την αποκαλούμενη η «Γ΄ Σεπτεμβρίου εν Αθήναις Α΄ Εθνική Συνέλευση», που άρχισε τις εργασίες της στις 20 Νοεμβρίου 1843.
Οι ανωτέρω -ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΙ- πληρεξούσιοι συνέταξαν και ψήφισαν στις 18 Μαρτίου 1844 το ΝΕΟ Σύνταγμα της Ελλάδος, το οποίο υπέγραψε ο Βασιλιάς Όθωνας και δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ Α΄ 5/18-03-1844 του Βασιλικού Τυπογραφείου (σημερινό Εθνικό Τυπογραφείο). Η συντακτική συνέλευση ολοκλήρωσε τις εργασίες της στις 04 Μαρτίου 1844, και από τότε η πλατεία ανακτόρων μετονομάστηκε σε πλατεία Συντάγματος που την γνωρίζουμε σήμερα. Δηλαδή, η σημερνή πλατεία συντάγματος έχει και την συμβολική σημασία της εδραίωσης στο Ελληνικό Κράτος του κομματικού κοινοβουλευτισμού.
Το Σύνταγμα αυτό, είναι η βάση του σημερινού κοινοβουλευτικού συστήματος, με οργανωμένη βάση ψηφοφόρων, και εθνικά προγράμματα, που γεννήθηκαν δια μέσω των πολιτικών κομμάτων την περίοδο του 1830-1850, και έχει εξελιχθεί διαδοχικά στην σημερινή του μορφή, έως το Σύνταγμα του έτους 2019.
Έτσι, υπό την βάση του ΝΕΟΥ κοινοβουλευτικού Συντάγματος του ΦΕΚ Α΄ 5/18-03-1844 εκδόθηκαν οι εφαρμοστικοί νόμοι της -τότε- Βουλής των Ελλήνων, που αφορούσαν το νομικό δικαίωμα της «ορκοδοσίας» ή «ορκωμοσίας» των πολιτών που είναι οι εξής:
Εκ της υπηρεσιακής κυβερνήσεως Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου του 1844
(30 Μάρτιου–04 Αυγούστου 1844)
ήταν υπηρεσιακή κυβέρνηση, η οποία είχε ως κύριο καθήκον την διενέργεια των πρώτων βουλευτικών εκλογών του νεοελληνικού κράτους.
Η ανωτέρω κυβέρνηση έκδωσε τον νόμο που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 9/11-04-1844 περί της ορκοδοσίας των πολιτών, των δημοσίων υπαλλήλων και των στρατιωτικών της ξηράς και της θαλάσσης.
Εκ της κυβερνήσεως Ιωάννη Κωλέττη του 1844
(06 Αύγουστου 1844 - 31 Αυγούστου 1847)
ήταν η πρώτη κυβέρνηση μετά την εγκαθίδρυση της συνταγματικής μοναρχίας στο Βασίλειο της Ελλάδας. Μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 και μετά από μια σειρά τριών προσωρινών κυβερνήσεων (της επαναστατικής κυβέρνησης Μεταξά 5 περίπου μηνών, της προσωρινής κυβέρνησης Κανάρη, διάρκειας ενός μήνα και της κυβέρνησης Μαυροκορδάτου τεσσάρων μηνών), ήταν η πρώτη κυβέρνηση που προέκυψε από εκλογές και η οποία είχε σημαντική διάρκεια ζωής (3 χρόνια).
Η ανωτέρω κυβέρνηση έκδωσε τον νόμο που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 9/08-05-1846 περί ορκοδοσίας των πολιτών.
Η εν Αθήναις Β΄ Εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις ή Β΄ Εθνική εν Αθήναις Συνέλευση του 1862
(ή Εθνική Συνέλευση του 1862, αναφερόμενη και ως Εθνοσυνέλευση του 1862–1864) άρχισε τις εργασίες της στις 10 Δεκεμβρίου 1862, όσο στην εξουσία ήταν η Προσωρινή Κυβέρνηση του Δημητρίου Βούλγαρη. Αυτή διοικούσε την Ελλάδα μετά την έξωση του Όθωνα.
Κατά τη θητεία της, η Ελλάδα απέκτησε νέο Βασιλιά, τον Γεώργιο Α΄ (18 Μαρτίου 1863), και ενσωματώθηκε σε αυτήν το Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων (Μάιος 1864).
Η Συνέλευση ψήφισε το νέο Σύνταγμα της Ελλάδας του 1864 και οι εργασίες της έληξαν τον Οκτώβριο του 1864. Διαλύθηκε τέλος, όταν ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ υπέγραψε το Σύνταγμα (17 Νοεμβρίου 1864 δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως).
Ο Βασιλείας Γεώργιος Α΄
Ο Βασιλείας Γεώργιος Α΄ (24 Δεκεμβρίου 1845 - 18 Μαρτίου 1913), του Οίκου Γκλύξμπουργκ, ήταν πρίγκιπας της Δανίας και βασιλιάς των Ελλήνων. Υπήρξε ο μακροβιότερος βασιλιάς των Ελλήνων (30 Μαρτίου 1863 – 18 Μαρτίου 1913).
Ήταν μόλις 17 ετών, όταν εξελέγη βασιλιάς από την Β΄ Ελληνική Εθνοσυνέλευση, η οποία είχε διώξει τον Όθωνα της Βαυαρίας το 1862. Η εκλογή του προτάθηκε και υποστηρίχθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ρωσική Αυτοκρατορία).
Ο Βασιλείας Γεώργιος Α΄ υπέγραψε την Συνθήκη του Λονδίνου και ακολούθως έκδωσε τον νόμο Ν΄/28 Μαρτίου 1864 περί της ισχύος της μεταξύ Ελλάδος, Γαλλίας, Μεγάλης Βρετανίας και Ρωσίας Συνθήκης περί ενώσεως των Ιωνίων Νήσων μετά του Βασιλείου της Ελλάδος, που δημοσιεύτηκε στον ΦΕΚ Α΄ 25/17-06-1864.
Ακολούθως, το έτος 1881 ορκίστηκαν Έλληνες πολίτες όλοι οι κάτοικοι της Άρτας.
Η Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1863 - (Υπουργείον Βούλγαρη)
(25 Οκτώβριος 1863 – 05 Μάρτιου 1864)
ήταν η πρώτη κυβέρνηση της νέας βασιλικής δυναστείας (οίκος των Γκλύξμπουργκ). Με την άφιξη του Γεωργίου, στις 19 Οκτωβρίου 1863, η κυβέρνηση Ρούφου παραιτήθηκε για να διευκολύνει τον βασιλέα στον διορισμό της νέας του κυβέρνησης.
Ο Γεώργιος αν και πρότεινε στους δυο βασικούς πολιτικούς αντιπάλους της εποχής, Κων. Κανάρη και Δημ. Βούλγαρη να αναλάβουν από κοινού την εκτελεστική εξουσία, ωστόσο κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατόν. Έτσι, στις 25 Οκτωβρίου, όρκισε την κυβέρνηση του Δημητρίου Βούλγαρη.
Η ανωτέρω κυβέρνηση έκδωσε τον νόμο ΛΓ΄ 19-02-1864 που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 10/04-03-1864 περί του όρκου του πολίτου Έλληνος.
Η δικτατορική Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1935
(10 Οκτώβριου - 30 Νοέμβριου 1935)
προέκυψε μετά το Κίνημα Κονδύλη 10ης Οκτωβρίου 1935 που έριξε την Κυβέρνηση Τσαλδάρη. Στη συνεδρίαση της Εθνοσυνέλευσης, την ίδια ημέρα, ορκίστηκε η κυβέρνηση του Γεωργίου Κονδύλη.
Επίσης, η Ε' Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων, ψήφισε την κατάργηση της Αβασίλευτης Δημοκρατίας, επικύρωσε την απόφαση για διενέργεια δημοψηφίσματος στις 3 Νοεμβρίου 1935, εξουσιοδότησε τον Πρωθυπουργό Γ. Κονδύλη να ασκεί τη βασιλική εξουσία ως Αντιβασιλέας, επανάφερε σε ισχύ το Σύνταγμα του 1911 (προσωρινά, μέχρι να ψηφιστεί νέο Σύνταγμα).
Η ανωτέρω κυβέρνηση έκδωσε τον Αναγκαστικό Νόμο που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ Α΄ 522/02-11-1935 περί του όρκου των δημοσίων υπαλλήλων και του όρκου Έλληνος πολίτου.
Μέχρι σήμερα, δηλαδή, από το έτος 1935 έως και το έτος 2026 δεν έχει εκδοθεί κανένας άλλος κοινοβουλευτικός νόμος που να αφορά την «ορκοδοσία» ή «ορκωμοσία» των Ελλήνων πολιτών, και έτσι, έχει ξεχαστεί αυτό το αναφαίρετο Συνταγματικό και νομικό δικαίωμα των Ελλήνων, που διαθέτει, ήδη από το 1821 μέχρι και το 1935 συνολικά 114 χρόνια Συνταγματικής και Νομικής ύπαρξης του στο Ελληνικό Κράτος.
Συμπέρασμα των εφαρμοστικών νόμων
της κοινοβουλευτικής περιόδου 1843-2019 (176 χρόνια)
Τα συμπεράσματα που είναι ικανά να εξαχθούν από τα ανωτέρω νομικά στοιχεία είναι πολλά, και με πολύ μεγάλο νομικό ενδιαφέρον.
Το κυριότερο νομικό συμπέρασμα που είναι ικανό να καταγραφεί πρώτο με διαφορά από τα υπόλοιπα είναι το εξής:
Το πρώτο πολύ σημαντικό συμπέρασμα είναι, ότι όλο το άρθρο έχει συνταχθεί με τέτοιο τρόπο, με την παράθεση των μοναδικών και αδιάσειστων Συνταγματικών και νομικών στοιχείων, έτσι ώστε, να μπορεί ο κάθε αναγνώστης να βγάλει το δικό του συμπέρασμα, και να μην περιορίζεται στην γνώμη του συγγραφέα, εφόσον το θέμα αυτό είναι δημόσιο και αφορά όλους τους Έλληνες πολίτες.
Οι ανωτέρω αναγραφόμενοι εφαρμοστικοί νόμοι της κοινοβουλευτικής περιόδου 1843 έως και σήμερα, είναι σαφείς και ορισμένοι. Προβλέπουν ρητά την «ορκοδοσία» των Ελλήνων πολιτών, η οποία δεν έχει πραγματοποιηθεί.
Οι ανωτέρω νόμοι βρίσκονται σε απόλυτη νομική ισχύ και δεν έχουν καταργηθεί από κανέναν νεότερο νόμο, ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι έχουν αδρανήσει, διότι, η νομική αδράνεια δεν είναι τίποτα άλλο, εκτός, από τα συμφέροντα της εκάστοτε κυβερνήσεως να μην εφαρμόσει τους νόμους που έχουν ψηφιστεί και ισχύουν νόμιμα και τυπικά.
Έτσι, σε κάθε περίπτωση της επίκλησης της αδράνειας του νόμου, θα πρέπει να αιτιολογηθεί και δικαιολογηθεί με τον κατάλληλο νομικό και πολιτικό τρόπο η αδράνεια, για να γνωρίζουμε και τις αποδείξεις που δημιουργούν την αδράνεια του νόμου, δηλαδή, με ποιον τρόπο εκ της αδράνειας του νομικού δικαιώματος δεν μπορεί να εφαρμοστεί σήμερα το νομικό δικαίωμα.
Τέλος, σε κάθε περίπτωση που οποιαδήποτε σημερινή κυβέρνηση επικαλεστεί την δική της αυτοδυναμία για την εφαρμογή της πάγιας κείμενης εθνικής νομοθεσίας, θα πρέπει να αιτιολογήσει και απαντήσει για ποιον λόγο δεν εκτελεί την πάγια εντολή του κυρίαρχου ελληνικού λαού που βρίσκεται σε αδράνεια από το έτος 1821 μέχρι και σήμερα (205 χρόνια).
Δηλαδή, ποια είναι τα συμφέροντα της εκάστοτε ελληνικής κυβερνήσεως σήμερα που δεν θέλει να πραγματοποιηθεί η «ορκωμοσία» των Ελλήνων πολιτών, που είναι τελείως διαφορετικό θέμα από την Κτήση της Ελληνικής Ιθαγένειας.
Όταν, από τα ανωτέρω Συνταγματικά και νομικά στοιχεία έχει αποδειχθεί δυνητικά, ότι, το θέμα της «ορκωμοσίας» των Ελλήνων πολιτών δεν έχει πραγματοποιηθεί στο Ελληνικό Κράτος -αποδεδειγμένα- γιατί δεν το θέλουν τα πολιτικά κόμματα από την πρώτη ημέρα σύστασης τους τα έτη 1830-1850 μέχρι και σήμερα (196-176 χρόνια) και το κοινοβουλευτικό σύστημα των πολιτικών κομμάτων από της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 μέχρι και σήμερα (183 χρόνια).
Στους ανωτέρω νόμους, υπάρχουν όλα τα ήδη των νόμων, η Εντολή του Λαού δια μέσω της Α΄, Β΄, Γ΄, Δ΄, και Ε΄ Εθνοσυνελεύσεως από το 1821 έως την 3η Σεπτεμβρίου 1843, το ψήφισμα των πρώτων Πληρεξουσίων το 1829, το ψήφισμα των δεύτερων Πληρεξουσίων του 1843, το ψήφισμα των πρώτων εκλεγμένων Πληρεξουσίων-Βουλευτών το 1843 της Γ΄ Σεπτεμβρίου Εθνικής των Ελλήνων Συνέλευσης, τυπικός νόμος, βασιλικό διάταγμα, σύνταγμα, μέχρι και αναγκαστικός νόμος.
Η ύπαρξη των οποίων δημιουργεί σήμερα την υποχρέωση της υποχρεωτικής εφαρμογής από την εκάστοτε κυβέρνηση, διότι, πρόκειται, για μια διαρκή και αδιάκοπη εντολή από το 1821 έως το 1935 για 114 χρόνια που διαιωνίζεται το αναφαίρετο νομικό δικαίωμα της «ορκωμοσίας» των Ελλήνων πολιτών.
Μεταξύ των ανωτέρω νόμων που έχουν αποκλειστική σχέση με το αναφαίρετο νομικό δικαίωμα της «ορκωμοσίας» των Ελλήνων πολιτών, υπάρχουν, επικουρικά και προς συμπλήρωση, τόσο, της νομικής μελέτης, όσο, και την τεκμηρίωση των αναγραφομένων, οι παρακάτω αναγραφόμενοι νόμοι:
- Οι νόμοι του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων.
- Οι νόμοι του Δημοτολογίου, και,
- Οι νόμοι της Εκκλησίας της Ελλάδος, των Ιερών Ναών και Μοναστηριών.
Ο λόγος, που έχουν ληφθεί υπόψη οι νόμοι αυτοί είναι ότι, οι δημόσιες υπηρεσίες αυτές, δηλαδή, οι Δήμοι και η Εκκλησιά της Ελλάδος, έχουν απόλυτη σχέση με την «ορκωμοσία» των Ελλήνων πολιτών.
Έτσι, το αναφαίρετο νομικό δικαίωμα της «ορκωμοσίας» των Ελλήνων Πολίτων, αποτελείται συνολικά, από 75 νομοθετήματα, εθνοσυνελεύσεις, συντάγματα, νομούς, διατάγματα, αναγκαστικούς νόμους και διεθνείς νόμους.
Οι επόμενοι νόμοι που έχουν σχέση με το αναφαίρετο νομικό δικαίωμα της «ορκοδοσίας» των Ελλήνων πολιτών, είναι οι νόμοι της Ιθαγένειας.
Δηλαδή, οι νόμοι με βάση τους οποίους οι αλλοδαποί ή αλλογενείς πολίτες λαμβάνουν την Ελληνική ιθαγένεια . Ο πρώτος νόμος της οποίας (ιθαγένειας) αναγράφεται ανωτέρω στο ΠΡΩΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ του 1832 που είναι αποτέλεσμα πέντε (5) γνήσιων Εθνοσυνελεύσεων των Ελλήνων πολιτών και το θεωρούμενο από τα νεοσύστατα πολιτικά κόμματα της εποχής εκείνης Ηγεμονικό Σύνταγμα του Βασίλεια Όθωνα.
Τέλος, όπως, έχει αποδειχθεί μέχρι τώρα, από όλα τα ανωτέρω αναμφισβήτητα και αδιάσειστα Συνταγματικά και νομικά στοιχεία, αποδεικνύεται δυνητικά, ότι, το θέμα του αναφαίρετου νομικού δικαιώματος της «ορκοδοσίας» ή «ορκωμοσίας» των Ελλήνων πολιτών, έχει απασχολήσει το Ελληνικό Κράτος από την πρώτη ημέρα σύστασης του το έτος 1821 , όπως, προκύπτει αυτό μέσα από την νομική του ιστορία ή την ρίζα του νομικού δικαιώματος όπως αναγράφεται αναλυτικά στα ανωτέρω στοιχεία.
Αντίθετα, όμως, από τα ανωτέρω πραγματικά και αδιάσειστα στοιχεία, τα -τότε- νεοσύστατα πολιτικά κόμματα που αργότερα έγιναν κοινοβουλευτικά κόμματα, και λειτουργούν πλέον θεσμικά, μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 μέχρι και σήμερα, δεν θέλουν να εφαρμόσουν το αναφαίρετο νομικό δικαίωμα της «ορκωμοσίας» ή «ορκοδοσίας» των Ελλήνων πολιτών , θεωρώντας, ότι, δεν υπάρχει κανένας, λόγος, για να γίνει αυτό, διότι, σύμφωνα με τον Κώδικα Ιθαγένειας, ο κάθε Έλληνας πολίτης που γεννιέται από ένα τουλάχιστον Έλληνα γονιό, και σε συνδυασμό με το δίκαιο του αίματος, λαμβάνει αυτόματα και αυτοδίκαια την Ελληνική Ιθαγένεια, και έτσι, δεν είναι απαραίτητο να δώσει τον όρκο του πολίτη για να αποκτήσει την Ελληνική Ιθαγένεια.
Με το οποίο αποδεικνύεται, ότι, αυτό λειτουργεί, ως δικαιολογία για να μην εφαρμοστεί το αναφαίρετο νομικό δικαίωμα της «ορκοδοσίας» ή «ορκωμοσίας» των Ελλήνων πολιτών.
Διότι, όπως έχει αποδειχτεί από τα ανωτέρω αναγραφόμενα Συνταγματικά και νομικά στοιχεία, δεν έχει καμία σχέση το αναφαίρετο νομικό δικαίωμα της «ορκοδοσίας» ή «ορκωμοσίας» των Ελλήνων πολιτών, με την κτήση της Ελληνικής ιθαγένειας τους, όταν, τουλάχιστον αυτό προκύπτει ότι είναι διαχωρισμένο, πρόκειται, δηλαδή, για δυο (2) διαφορετικά μεταξύ τους δικαιώματα, το οποίο, το κάθε ένα ξεχωριστά εξυπηρετεί τον δικό του σκοπό.
Συνεπώς, δια μέσω όλων των ανωτέρων στοιχείων, καταρρίπτεται ο ισχυρισμός του πολιτικού συστήματος των κοινοβουλευτικών κομμάτων που αφορά το θέμα της κτήσης της Ελληνικής Ιθαγένειας, διότι, το μεν, ένα δικαίωμα αφορά την κτήση της ιθαγένειας που γίνεται κατά την γέννηση του ατόμου σε ηλικία 1-5 ημέρων με απειλή ποινής στους γονείς για την δήλωση του, και το δε άλλο δικαίωμα της «ορκωμοσίας» ή «ορκοδοσίας» αφορά το κάθε άτομο ξεχωριστά αμέσως μετά την ενηλικίωση του που είναι σήμερα στα 18 έτη.
Δηλαδή, το ένα νομικό δικαίωμα της κτήσης της Ελληνικής Ιθαγένειας αφορά τα νεογνά, και το άλλο νομικό δικαίωμα της «ορκοδοσίας» ή «ορκωμοσίας» αφορά τους ενήλικες μετά το 18ο έτος της ηλικίας τους. Δεν πρόκειται για ένα κοινό νομικό δικαίωμα των πολιτών.
Κλείσιμο άρθρου – Επίλογος
Ο χαρακτηρισμός «Δούρειος Ίππος» δεν είναι καθόλου υπερβολή, ούτε, πρόκειται για κινδυνολογία, αντίθετα, είναι μια κυριολεκτικά πραγματική κατάσταση που εξελίσσεται καθημερινά στο Ελληνικό Κράτος, δια μέσω της Πολιτογραφήσεως αλλοδαπών ή αλλογενών πολιτών, είτε ομογενών, είτε άλλων εθνικοτήτων που θέλουν να γίνουν Έλληνες, είτε μεταναστών, είτε προσφύγων, είτε αιτούντων άσυλο, είτε εκτοπισμένοι στο εσωτερικό της χώρας τους (IDPs), είτε Κλιματικοί / Περιβαλλοντικοί μετανάστες, είτε Θύματα εμπορίας ανθρώπων (Human Trafficking).
Για το σκοπό αυτό το Ελληνικό Κράτος στις 15 Ιανουαρίου 2020 σύστησε το σημερινό Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου, στο οποίο μεταξύ άλλων καταγράφονται όλα τα σχετικά στοιχεία με το θέμα των ξένων πολιτών που αιτούνται άσυλο στο Ελληνικό Κράτος, και ακολούθως πολιτογραφούνται σύμφωνα με το Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας, ο οποίος, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 9 ορίζει τον τύπο του όρκου που δίνει ο κάθε αλλοδαπός ή αλλογενής πολίτης που πολιτογραφείτε Έλληνας πολίτης.
Δηλαδή, όπως, προκύπτει από τα ανωτέρω αναγραφόμενα αναλυτικά Συντάγματα του Ελληνικού Κράτους από την χρονική περίοδο της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 μέχρι και σήμερα (183 χρόνια) ο θεσμός των πολιτικών κομμάτων που διοικεί το Ελληνικό Κράτος, θεωρεί, ότι, Έλληνες πολίτες είναι όσοι έχουν τα προσόντα που ορίζει ο νόμος, και ποιοι νόμοι ορίζουν τα τυπικά προσόντα του Έλληνα πολίτη, σύμφωνα, με την Ελληνική νομοθεσία, μόνο, όσοι πολιτογραφούνται σύμφωνα με τον Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας και το άρθρο 9 αυτού που δίνουν τον Όρκο του Έλληνα Πολίτη.
Έτσι, για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία γύρω από το πολύ ευαίσθητο αυτό νομικό θέμα, που απειλεί, την ύπαρξη των Ελλήνων πολιτών στο ίδιο τους το Κράτος, έχουν παρατεθεί όλα τα παραπάνω Συνταγματικά και νομικά στοιχεία, από την πρώτη σύσταση του Ελληνικού Κράτους το έτος 1821, μέχρι και σήμερα, για να μπορεί ο κάθε αναγνώστης, να ανατρέξει στα μοναδικά και πραγματικά στοιχεία που αφορούν το εδώ θέμα και να το μελετήσει μόνος του, για να εξάγει το δικό του συμπέρασμα.
Τέλος
Τέλος, το άρθρο αυτό θα κλείσει όπως ακριβώς ξεκίνησε με την παράθεση των αδιάψευστων στοιχείων, που στην προκειμένη περίπτωση είναι τα ακόλουθα τρία (3), ως εξής:
Τα τρία τελικά στοιχεία
Τα αδιάψευστα στοιχεία με τα οποία ολοκληρώνεται το άρθρο
Στοιχείο
Είναι όλα τα κοινοβουλευτικά Συντάγματα από την 3η Σεπτεμβρίου 1843 έως και το τελευταίο στην σειρά του έτους 2019, συνολικά δεκατρία Ελληνικά Συντάγματα, τα οποία αναγραφόμουν, αυτολεξεί το εξής:
«το πρώτο κοινοβουλευτικό σύνταγμα του ελληνικού κράτους στο ΦΕΚ Α΄ 5/18-03-1844. Άρθρο 3 Περί του δημοσίου δικαίου των Ελλήνων. Οι Έλληνες είναι ιίσοι ενώπιον του Νόμου και συνεισφέρουν αδιακρίτως εις τα δημόσια βάρη, αναλόγως της περιουσίας των, μόνοι δε οι πολίται Έλληνες είναι δεκτοί εις όλα τα δημόσια επαγγέλματα. Πολίται είναι όσοι, απέκτησαν ή αποκτήσωσι τα χαρακτηριστικά του πολίτου κατά τους Νόμους του Κράτους. Άρθρο 100: Ουδείς όρκος επιβάλλεται, άνευ Νόμου, ορίζοντος και τον τύπον αυτού»
«το τελευταίο κοινοβουλευτικό σύνταγμα του ελληνικού κράτους στο ΦΕΚ Α΄ 211/24-12-2019. Άρθρο 4 παρ. 3. Έλληνες πολίτες είναι όσοι έχουν τα προσόντα που ορίζει ο νόμος. Επιτρέπεται να αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια μόνο σε περίπτωση που κάποιος απέκτησε εκούσια άλλη ιθαγένεια ή που ανέλαβε σε ξένη χώρα υπηρεσία αντίθετη προς τα εθνικά συμφέροντα, με τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία που προβλέπει ειδικότερα ο νόμος. Άρθρο 13 παρ. 5. Κανένας όρκος δεν επιβάλλεται χωρίς νόμο, που ορίζει και τον τύπο αυτού»
Στοιχείο
Ποιος, νόμος του Ελληνικού Κράτους προβλέπει σήμερα την ορκοδοσία των πολιτών, μόνο ο Κώδικας Ελληνικής Ιθαγένειας, στο άρθρο 9 αυτού, αυτολεξεί οριζόμενο, ως εξής:
«Νόμος 3284/2004 ΦΕΚ Α΄ 217/10-11-2004, Περί κυρώσεως του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας. Άρθρο 9. Ορκωμοσία.
1. Η Ελληνική ιθαγένεια αποκτάται με την ορκωμοσία του αλλοδαπού, που πρέπει να γίνει μέσα σε ένα έτος από τη δημοσίευση της απόφασης πολιτογράφησης στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Η απόφαση πολιτογράφησης ανακαλείται, αν ο όρκος δεν δοθεί μέσα στην ετήσια προθεσμία.
2. Ο όρκος που δίδεται έχει ως εξής: «Ορκίζομαι να φυλάττω πίστη στην Πατρίδα, υπακοή στο Σύνταγμα και τους νόμους του Κράτους και να εκπληρώνω ευσυνείδητα τα καθήκοντα μου ως Έλληνας πολίτης».
3. Ο όρκος δίδεται ενώπιον του Γενικού Γραμματέα Περιφέρειας. Με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, μπορεί να ορίζεται ότι ο όρκος δίδεται ενώπιον άλλου οργάνου. Για την ορκωμοσία συντάσσεται σχετικό πρωτόκολλο»
Στοιχείο
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των αποτελεσμάτων των Εθνικών εκλογών του Μάϊου/2023 που είναι αναρτημένα στον ηλεκτρονικό ιστότοπο στον σύνδεσμο (πηγή):
https://ekloges-prev.singularlogic.eu/2023/may/v/home/parties/
του Υπουργείου Εσωτερικών, το σύνολο των Εγγεγραμμένων (ψηφοφόρων πολιτών) είναι 9.813.595 πολίτες.
Επίσης, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου, που είναι αναρτημένα στον ηλεκτρονικό ιστότοπο στον σύνδεσμο (πηγή):
https://migration.gov.gr/migration-policy/metanasteusi-stin-ellada/
Η συνολική εικόνα της μετανάστευσης στην Ελλάδα το έτος 2026 έχει ως, εξής:
Δηλαδή, αν, υπολογίσουμε ότι το σύνολο των εγγεγραμμένων πολιτών που είναι 9.813.595 πολίτες και ισοδυναμεί με το 100% των Ελλήνων πολιτών της Ελληνικής επικράτειας, και το διαιρέσουμε στα δυο, (9.813.595 / 2) = 4.906.797 το οποίο ισοδυναμεί με το 50% των Ελλήνων Πολιτών της Ελληνικής επικράτειας.
Σύνθεση των τριών στοιχείων
Έτσι, αν, λάβουμε υπόψη μας, και τα ανωτέρω 2 Στοιχεία, και υπολογίσουμε συγκεντρωτικά το Στοιχείο 1, το Στοιχείο 2 και το Στοιχείο 3, τότε, έχουμε στα χέρια μας, την μαθηματική και νομική απόδειξη, ότι ήδη, αυτή την στιγμή, σύμφωνα, με τα δεκατρία Συντάγματα του Ελληνικού Κράτους, της κοινοβουλευτικής περιόδου 1843 έως και σήμερα, σε συνδυασμό με τον Νόμο της Ελληνικής Ιθαγένειας, αποδεικνύεται, δίχως ίχνος αμφισβήτησης και αμφιβολίας, ότι ήδη σήμερα, το Ελληνικό Κράτος βρίσκεται στα χέρια των γνήσιων -σύμφωνα με το Ελληνικό Σύνταγμα- Ελλήνων πολιτών που είναι όσοι έχουν δώσει τον όρκο του Έλληνα πολίτη.
Σήμερα, ο αριθμός των πολιτογραφηθέντων πολιτών σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών είναι για την περίοδο 2019-2026 μόνο 102.711 χιλ. αλλοδαποί που απέκτησαν την Ελληνική Ιθαγένεια.
Αντίθετα, όμως, σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής και Ασύλου ο αριθμός του συνόλου των μεταναστών είναι 1.002.816 εκ. Το οποίο έχει αρχίσει να μεγαλώνει και να είναι πιο κοντά στα 4.906.797 εκ το οποίο ισοδυναμεί με το 50% των Ελλήνων Πολίτων της Ελληνικής επικράτειας.
Έτσι, αν, ο αριθμός (1.002.816 εκ) του συνόλου των μεταναστών ξεπεράσει τον αριθμό (4.906.797 εκ) του 50% των Ελλήνων πολιτών, τότε, βάση, Συνταγματικής, Νομικής και Μαθηματικής ακρίβειας, το Ελληνικό Κράτος περνάει στον έλεγχο των μεταναστών, διότι, θα είναι σε θέση να λάβουν το άνω από το 50% σε μια εκλογική αναμέτρηση και οι Έλληνες πολίτες θα είναι μειονότητα στο Ελληνικό Κράτος. Και αυτό είναι η κοινοβουλευτική πραγματικότητα και η εφαρμοσμένη πολιτική στον τομέα αυτό από το έτος 1843 έως και σήμερα.
Τα οποία δεν είναι κινδυνολογία, δεν είναι ανυπόστατα στοιχεία, δεν εμπεριέχουν εμπάθεια, ούτε μίσος, δεν κατηγορούν κανένα, αλλά αντίθετα, αποδεικνύουν το σώμα και την λειτουργία του σύγχρονου «Δούρειου Ίππου» που βρίσκεται ήδη εντός του Ελληνικού Κράτους και λειτουργεί σιωπηλά.
0 Σχόλια