Μέρος δεύτερο
Αντίθετα όμως, σήμερα, η Βουλή των Ελλήνων όπως αναγράφει στον ηλεκτρονικό ιστότοπο της στο σύνδεσμο
ισχυρίζεται ότι, το "ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ" δεν ίσχυσε ποτέ, γιατί ήταν "ΗΓΕΜΟΝΙΚΟ" διότι προέβλεπε κληρονομικό αρχηγό του κράτους, τον Ηγεμόνα.
Και έτσι χαρακτηρίζει την χρονική περίοδο 1832-1844 (12 χρόνια) ως η περίοδος της απόλυτης μοναρχίας και αναγράφει:
Στην περίοδο της απόλυτης μοναρχίας του Όθωνα που ακολούθησε, η περιφρόνηση που επέδειξε ο μονάρχης σε βάρος της φιλελεύθερης ελληνικής ιδιοσυγκρασίας και ιδίως η άγνοιά του ότι η κοινωνική σύσταση της χώρας δεν παρείχε καν μόνιμα και σοβαρά ερείσματα απολυταρχικού πολιτεύματος, οδήγησαν, την 3η Σεπτεμβρίου 1843, σε λαϊκή εξέγερση και σε στάση της φρουράς των Αθηνών με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Δ. Καλλέργη.
Μετά την επανάσταση συγκλήθηκε Εθνική Συνέλευση, η οποία ψήφισε, το επόμενο έτος, Σύνταγμα, που ήταν και το πρώτο του ανεξάρτητου, από το 1830, ελληνικού κράτους.
Η συνταγματική μοναρχία (1843-1862)
Για τον λόγο αυτό χαρακτηρίσθηκε "Σύνταγμα-συμβόλαιο", "Σύνταγμα-συνθήκη" ή τέλος, "Σύνταγμα-συνάλλαγμα".
Καθιέρωνε δε την κληρονομική συνταγματική μοναρχία, με κυρίαρχο όργανο του Κράτους τον μονάρχη, στον οποίο αναγνωρίζονταν εκτεταμένες και ουσιώδεις εξουσίες καθώς και το "τεκμήριο της αρμοδιότητας".
Το πρόσωπό του ανώτατου άρχοντα χαρακτηριζόταν ιερό και απαραβίαστο. Ο ανώτατος άρχων ασκούσε την εκτελεστική εξουσία "δια των υπουργών του", τη νομοθετική από κοινού με την εκλεγμένη Βουλή και τη διορισμένη Γερουσία και, τέλος, τη δικαστική, η οποία πήγαζε από εκείνον, "δια των δικαστηρίων".
Επίσης, το Σύνταγμα καθιέρωνε την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, την ευθύνη των υπουργών για τις πράξεις του μονάρχη, ο οποίος τους διόριζε και τους έπαυε, αναγνώριζε θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα, μεταξύ των οποίων, για πρώτη φορά, το απόρρητο των επιστολών και το άσυλο της κατοικίας.
"η τήρησις του παρόντος Συντάγματος αφιερούται εις τον πατριωτισμόν των Ελλήνων".
Τέλος, ο εκλογικός νόμος, που ψηφίσθηκε το Μάρτιο του 1844, καθιέρωσε την εκλογή των βουλευτών με πλειοψηφικό σύστημα δύο γύρων, που θα διεξαγόταν με άμεση, σχεδόν καθολική και μυστική ψηφοφορία.
Οι θέσεις που παρουσιάζονται στο άρθρο
1) Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, σύμφωνα με την παρουσίαση του άρθρου, δεν ίσχυσε ποτέ, επειδή χαρακτηρίζεται ως ΗΓΕΜΟΝΙΚΟΥ χαρακτήρα, παρότι είχε εκδοθεί και ψηφιστεί από πέντε διαφορετικές Εθνοσυνελεύσεις.
2) Το κυριότερο θέμα που τίθεται είναι ο χαρακτηρισμός του Συντάγματος ως "ΗΓΕΜΟΝΙΚΟΥ". Ο συγγραφέας συνδέει τον όρο αυτό με την έννοια της "ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ".
Όλα δηλαδή έγιναν για μια έννοια. Για την "ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ". Η οποία, σύμφωνα με την παρουσίαση του άρθρου, υπήρχε ήδη, όπως προκύπτει από το Αρχείο της Ελληνικής Παλιγγενεσίας που βρίσκεται στην βιβλιοθήκη της Βουλής.
Το Αρχείο της Ελληνικής Παλιγγενεσίας
Στον Τόμο της Δ΄ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ, ΕΝ ΑΡΓΕΙ 1289, της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, του Κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια, στις σελίδες 33 και 34 αναφέρονται:
Το υπ. αριθ. 10049 Ψήφισμα (νόμος) ΚΓ΄/04 Μαρτίου 1829
και η υπ. αριθ. 10050/04 Μαρτίου 1829 Οδηγία.
Σύμφωνα με την παρουσίαση του άρθρου, ύστερα από εκλογές προέκυψαν οι πρώτοι 238 αντιπρόσωποι του Λαού, οι οποίοι δεν είχαν ενταχθεί σε πολιτικό κόμμα.
Το άρθρο υποστηρίζει ότι, με βάση τα παραπάνω, τα Συντάγματα των Ελλήνων εκδόθηκαν από τέσσερεις Εθνοσυνελεύσεις και ψηφίστηκαν, από το 1821 έως το 1829 (8 χρόνια) από τους πολίτες, και από το 1829 έως το 1843 (14 χρόνια) από τους πρώτους 238 αντιπροσώπους του Λαού.
Προκύπτει συνολικά μια περίοδος 22 ετών, η οποία παρουσιάζεται ως "γνήσια" Συνταγματική ιστορία του Ελληνικού Κράτους.
Η μετάβαση στον κοινοβουλευτισμό
Η ανάλυση συνεχίζει αναφέροντας ότι, ύστερα από την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 έως και σήμερα, ο θεσμός της αντιπροσώπευσης μεταφέρθηκε μέσω των αντιπροσώπων στα πολιτικά κόμματα.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα, από τότε που γεννήθηκε ο θεσμός των πολιτικών κομμάτων και της Συνταγματικής Ελληνικής Δημοκρατίας, αντί της ηγεμονικής που ίσχυε πριν, "κατήργησαν το θεσμό της Ορκοδοσίας στο Ελληνικό Κράτος, για αγνώστους λόγους μέχρι σήμερα".
Ειδικές αποδείξεις για τον ισχυρισμό της κατάργησης της ορκοδοσίας από τα πολιτικά κόμματα
Η ανάλυση του άρθρου συνεχίζεται με ειδικότερη εξέταση των συνταγματικών και νομοθετικών στοιχείων που, σύμφωνα με τον συγγραφέα, συνδέονται με την κατάργηση της ορκοδοσίας στο Ελληνικό Κράτος.
Σύγκριση των δύο Συνταγμάτων
Αρκεί να κάνεις μια απλή σύγκριση των δύο Συνταγμάτων, ώστε να αναδειχθούν οι διαφορετικές προβλέψεις και τα στοιχεία που περιλαμβάνονται σε αυτά.
Αρκεί, κάνεις να αναλογιστεί, ότι συγκρίνοντας με μια απλή ματιά τα δυο Συντάγματα, το μεν ένα, το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ που ψηφίστηκε από τους γνήσιους αντιπροσώπους των πολιτών της Ε΄ Εθνοσυνέλευσης στις 15 Μαρτίου 1832, ως αποτέλεσμα των προηγούμενων τεσσάρων (4) Εθνοσυνελεύσεων των Ελλήνων πολιτών, το οποίο έχει 294 άρθρα και τα επισυναπτόμενα στο Σύνταγμα τον «Όρκο του Έλληνος», τον «Όρκο του Πολίτου», τον «Όρκο του Αντιπροσώπου» και τον «Όρκο του Γερουσιαστού», δεν ίσχυσε, επειδή:
Το Εθνικό Τυπογραφείο που είναι αρμόδιο για την τήρηση των Φύλλων Εφημερίδας Κυβερνήσεως (Φ.Ε.Κ) ιδρύθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1825 στο Ναύπλιο με την ονομασία «Τυπογραφία της Διοικήσεως», δηλαδή είχε ιδρυθεί πριν από 6 με 7 χρόνια, πριν την ψήφιση του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ στις 15 Μαρτίου 1832.
Ενώ, το πρώτο Φύλλο Εφημερίδας Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) εκδόθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1833 στο Ναύπλιο, το οποίο αποτελούσε την τότε πρωτεύουσα του νεοσύστατου Βασιλείου της Ελλάδος.
Πηγή αναφοράς
Η περιγραφή της κατάστασης της χώρας και της Επανάστασης της 3ης Σεπτεμβρίου 1843.
Δείτε την πηγήΗ άφιξη του στρατού στα ανάκτορα
Η άφιξη του στρατού με ζητωκραυγές και συνθήματα συντέλεσε, ώστε να σπεύσουν προς τα ανάκτορα και οι κάτοικοι της Αθήνας και να ενωθούν με τον στρατό.
Ο βασιλιάς έστειλε τον υπασπιστή του Γαρδικιώτη Γρίβα και τον υπουργό στρατιωτικών Αλεξάκη Βλαχόπουλο να βολιδοσκοπήσουν την κατάσταση και να προσπαθήσουν να μεταπείσουν τους στρατιώτες.
Κατά διαταγή όμως του Καλλέργη συνελήφθησαν αμέσως. Ο Όθωνας, φοβούμενος για τα χειρότερα, έστειλε τον Στάινστορφ, τον διαγγελέα του, στον Σχινά για να φέρει τα πυροβόλα. Ο τελευταίος όμως προτίμησε να συνταχθεί με τους επαναστάτες.
Η συμμετοχή των πολιτικών
Στις 3 τα ξημερώματα προσήλθαν και οι πολιτικοί αποστάτες και μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας, ο Ανδρέας Μεταξάς, ο Ανδρέας Λόντος, ο Κωνσταντίνος Ζωγράφος, ο Ρίτσαρντ Τσωρτς, κάλεσαν τους υπόλοιπους συμβούλους της επικρατείας σε συνεδρία για να επικυρώσουν τις επαναστατικές πράξεις.
Το συμβούλιο αναγνώρισε το κίνημα, καθόρισε τη σύγκληση Εθνοσυνέλευσης και διόρισε επιτροπή υπό τους Γεώργιο Κουντουριώτη, Λ. Μαυρομιχάλη, Γ. Λινιάνα, Γ. Ψύλλα, Ανδρέα Λόντο και Κ. Προβελέγγιο, η οποία θα παρουσίαζε τις αποφάσεις του στον βασιλιά.
Η νέα κυβέρνηση
Το νέο υπουργικό συμβούλιο, στο οποίο συμμετείχαν στελέχη και από τα τρία μεγάλα κόμματα, είχε ως εξής (Κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά 1843):
Πρόεδρος και υπουργός εξωτερικών: Ανδρέας Μεταξάς
Υπουργός στρατιωτικών: Ανδρέας Λόντος
Υπουργός Ναυτικών: Κωνσταντίνος Κανάρης
Υπουργός Δικαιοσύνης: Λέων Μελάς
Υπουργός εκκλησιαστικών & παιδείας: Μιχαήλ Σχινάς
Υπουργός Οικονομικών: Δρόσος Μανσόλας
Υπουργός Εσωτερικών: Ρήγας Παλαμήδης
Η επόμενη μέρα
Ο λαός και ο στρατός διαλύθηκαν στις 3 το μεσημέρι, αφού πληροφορήθηκαν ότι όλα τα αιτήματα έγιναν αποδεκτά.
Τέλος, με βασιλικά διατάγματα η 3η Σεπτεμβρίου ανακηρυσσόταν σε μέρα εθνικής γιορτής, ενώ ο Δημήτριος Καλλέργης παρασημοφορούνταν, ως αρχηγός του επαναστατικού κινήματος.
Η Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου
0 Σχόλια