Όπως, αναγράφεται και αναλυτικότερα ανωτέρω, ύστερα, από την Επανάσταση της 3ης Σεπτέμβριου 1843, τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 1843 έγιναν οι εκλογές και για πρώτη φορά στην Ελληνική πολιτική ιστορία του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους με -ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΥΣ- πληρεξούσιους που εκλέχθηκαν με τον νομό ΚΓ΄ 10049/04-03-1829 και την οδηγία 10050/04-03-1829 της Ελληνικής Πολιτείας του Κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια. 


Ακολούθως συγκροτήθηκε η Συντακτική Συνέλευση που είχαν απαιτήσει όσοι έλαβαν μέρος στην Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, την αποκαλούμενη η «Γ΄ Σεπτεμβρίου εν Αθήναις Α΄ Εθνική Συνέλευση», που άρχισε τις εργασίες της στις 20 Νοεμβρίου 1843.




Οι ανωτέρω -ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΙ- πληρεξούσιοι συνέταξαν και ψήφισαν στις 18 Μαρτίου 1844 το ΝΕΟ Σύνταγμα της Ελλάδος, το οποίο υπέγραψε ο Βασιλιάς Όθωνας και δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ Α΄ 5/18-03-1844 του Βασιλικού Τυπογραφείου (σημερινό Εθνικό Τυπογραφείο). Η συντακτική συνέλευση ολοκλήρωσε τις εργασίες της στις 04 Μαρτίου 1844, και από τότε η πλατεία ανακτόρων μετονομάστηκε σε πλατεία Συντάγματος που την γνωρίζουμε σήμερα. Δηλαδή, η σημερνή πλατεία συντάγματος έχει και την συμβολική σημασία της εδραίωσης στο Ελληνικό Κράτος του κομματικού κοινοβουλευτισμού.

Το Σύνταγμα αυτό, είναι η βάση του σημερινού κοινοβουλευτικού συστήματος, με οργανωμένη βάση ψηφοφόρων, και εθνικά προγράμματα, που γεννήθηκαν δια μέσω των πολιτικών κομμάτων την περίοδο του 1830-1850, και έχει εξελιχθεί διαδοχικά στην σημερινή του μορφή, έως το Σύνταγμα του έτους 2019.

Έτσι, υπό την βάση του ΝΕΟΥ κοινοβουλευτικού Συντάγματος του ΦΕΚ Α΄ 5/18-03-1844 εκδόθηκαν οι εφαρμοστικοί νόμοι της -τότε- Βουλής των Ελλήνων, που αφορούσαν το νομικό δικαίωμα της «ορκοδοσίας» ή «ορκωμοσίας» των πολιτών που είναι οι εξής: